vrijdag 25 januari 2013

Nieuwe redder in nood

Mijn computer doet al weken raar. Maar nu slaat hij halverwege opeens telkens af. Als ik hem weer opnieuw opstart doet hij het weer gewoon, totdat er allerlei kleuren verschijnen en vervolgens alles weer zwart wordt.

Tijd om mijn computermannetje te bellen.

Hij is een goede vriend van me die ik voornamelijk zie als we met een vast groepje vrienden gaan stappen. Maar als ik hem nodig heb voor de pc, dan komt hij bij mij thuis, tuurt een half uur naar mijn pc, klikt hier en daar, start de boel opnieuw en zijgt dan verwachtingsvol zuchtend neer op mijn bank. Hij weet al wat de beloning zal zijn voor zijn gedane moeite: pannenkoeken.

Het is een soort deal geworden. Hij fixt mijn pc, ik bak voor hem pannenkoeken op verzoek. Met spek, met kaas, met appel. Hij hoeft maar te roepen en het wordt vers en dampend voor zijn neus neergezet. Voor ons allebei een vervulling van behoeften. Voor hem ben ik dan even de moeder die hem verwent door dat te koken waar hij het meest van houdt en hij is dan even mijn vader die zonder morren mijn fietsband (in dit geval pc) repareert.

"Ben je er al achter wat het probleem is?"
"Nou, ik heb er even een virusscanner op losgelaten, maar met de besmettingen valt het wel mee. Maar ik denk dat ik wel weet wat het is. Heb jij een stofzuiger?"
"Huh? Ja natuurlijk. Maar waar heb je een stofzuiger voor nodig? Vond je de pannenkoeken zo lekker dat je nu ook mijn huishouden wilt gaan doen?"

Maar dat bleek het niet te zijn. Hij schroefde de zijkant van de computerkast af en de binnenkant was helemaal zwart. Doorgebrand? Dacht ik eerst nog. Maar nee. Het was haar. Zoveel kattenhaar dat ik er zelf een nieuwe kat van had kunnen breien. Met een beetje lang bruin Laurahaar erbij. Ik kreeg er zowaar een kleur van. Maar goed dat mijn moeder dit niet zag. Daar gaat mijn lintje voor beste huisvrouw van het jaar.


donderdag 24 januari 2013

Miskende redder in nood

Ik had een gesprekje met een jongen over de mail van de datingsite over persoonstypen enzo. Toen vertelde hij me dat hij zich bezig hield met enneagrammen.
"Enneagrammen? Is dat niet meer iets voor wazige hippiemoeders?"
"Welnee, dat wordt tegenwoordig ook gewoon gebruikt bij bedrijfsmanagement enzo."
"Oh, oké."
"Je kan mensen daarmee al vrij snel indelen in een bepaald type. Ik denk bijvoorbeeld dat jij een helper bent. Klopt dat?"

Ik? Een helper? Zeg maar gerust helper in het drie kwadraat. Wat zeg ik? Ik ben een regelrechte bemoeial. Iemand die altijd bang is dat een ander in zeven sloten tegelijk loopt en waarvan ik dan denk dat ik ze eruit moet vissen. Ik ben geen helper, ik ben een redder. Toen ik zeven was organiseerde ik voor die arme weerloze kindjes in Afrika en voor de bijna neergeknuppelde zeehondjes daar bij de Noordpool een handtekeningenaktie. Ik ren achter iemand aan die zijn reeds betaalde pakje boter bij de kassa vergeet. Ik buk me meteen als een oud vrouwtje met rollator iets laat vallen. Ik ...... kan zo nog heel lang doorgaan. Laatst zag ik iemand op het station heel hulpeloos en verward naar een trein kijken. Zonder na te denken liep ik op haar af en zei:
"Deze trein gaat naar Amsterdam."
"What?"
"This train goes to Amsterdam."
"My god. Do I have stupid on my forehead?!"

Juist, dat. Bemoeizucht tot en met. In plaats dat ik eerst vraag: "Sorry u ziet er wat verloren uit, kan ik u helpen?" Nee, ik kom al met de oplossing voor je zelfs maar bedacht hebt dat je een probleem hebt. De nooit erkende superwoman. Waarom draag ik eigenlijk geen strak rood pakje met een gele S onder mijn kleding?

Maar ik antwoordde de enneagrammenjongen zo koel mogelijk:
"Ik, een helper? Misschien een beetje, maar ik denk dat iedereen dat wel in zich heeft. Die enneagrammen werken toch net zo als horoscopen. Je roept iets heel algemeens waar iedereen zich wel in herkent en als een persoon daar enthousiast op ingaat bouw je dat verder uit want dan heb je beet. Cold Reading heet dat."

De jongen liet zich niet zo snel afpoeieren. Maar ik heb geen zin om hier het hele gesprek neer te typen. Zo boeiend was het echt niet. Als hij nou slim was geweest, dan had hij op dat moment de slachtofferrol ingezet. Als ik een helper/redder ben, dan zou ik daar natuurlijk intrappen en alles opzij zetten om hem te helpen. Maar zo kien was meneer niet. Hij bleef met droge argumenten komen. Gááááp.

Maar ik bleef in het gesprek verder heel aardig, want ik had niet zoveel zin om echt de confrontatie aan te gaan. Daar ben ik dan weer teveel een weegschaal voor.
 



maandag 21 januari 2013

Kort verhaal toegevoegd

Ik heb even moeten zoeken voor ik doorhad hoe ik het voor elkaar kreeg, maar het is gelukt. Boven aan de site kan je nu een ander tabblad openen naar mijn korte verhaal. Voor degenen die zin hebben in nog meer schrijfsels.

zondag 20 januari 2013

Samen één pizza

Vrijdag een leuk chatgesprek met een jongen van de datingsite. Benny. Hij woont ook in Rotterdam en we kennen veel dezelfde café's en restaurantjes.

"Ik houd ook wel van pizza, maar baal er altijd van dat de tweede helft altijd koud wordt terwijl je de eerste helft nog aan het eten bent."
"Ja, dat vind ik nou ook altijd zo vervelend!"
"Eigenlijk moet je met zijn tweeën één pizza bestellen en dan allebei de helft opeten. Daarna bestel je dan samen weer één pizza die je deelt. Zo heb je altijd een warm stuk."
"Hé, dat is een slim idee."
"Zullen we het in de praktijk gaan brengen?"
"Euh..."
"Ja, joh. Kan je morgen? Dan gaan we pizza eten. Ik trakteer."

Dat is voortvarend. Zo heel veel hebben we elkaar nog niet gesproken via de mail/chat. Maar ach. Waarom ook niet?

"Oké. Dan zie ik je om half zeven bij Stalles."

Zaterdagavond zaten we dus samen aan de pizza. Ieder één helft. Dit was echt een goed idee, want voor de tweede ronde kozen we weer een andere smaak pizza. En samen je eten delen heeft toch iets gezelligs. Het gezelschap was ook leuk, al was ik een beetje sceptisch naar deze afspraak gekomen. Ik had er op mijn werk ook niets over verteld. Op de foto's had ik al gezien dat Benny een lange slungel was met ellenlange armen die rond zijn lichaam zwiepten alsof ze van oncontroleerbaar rubber waren. Een beetje als die superhero uit de comics van vroeger. Maar dan zonder het stoere vierkante mannengezicht erboven. Benny was het stereotype nerd. Te grote tanden, te mager gezicht, grote uitpuilende ogen en slap haar in een jaren '50 model. Hij lachte als een schaap en zei de verkeerde dingen. Nee, hij was niet charmant, maar wel geestig. We hebben ontzettend zitten lachen. Dit kwam ook doordat hij het begrip zelfspot tot in de puntjes beheerste.

"Weet je. Ik vind het best gezellig. Ik ben niet gewend dat vrouwen snel met me gaan daten en al helemaal niet dat het dan een leuke avond wordt. Meestal heb ik na het eerste kwartier al een kom tomatensoep over haar heen gegooid."
"Gelukkig hebben we nu geen soep. En verder amuseer ik me prima tot nu toe."
Hij zweeg en keek me bedenkelijk aan.
"Zeg je dat alleen maar om me te plezieren, of meen je dat ook?"
Ik slikte een hap kaas met tomaat weg en dacht na over mijn volgende antwoord.
"Je bent leuk gezelschap. Je hebt een lekker droge vorm van humor die ik erg kan waarderen. Ik geloof alleen niet dat ik me fysiek tot je aangetrokken voel."

Hij was even stil en toen zei hij lichtelijk opgelucht: "Dat is een eerlijk en duidelijk antwoord."

De rest van de avond verliep heel vrolijk en ontspannen, maar op een gegeven moment werd ik moe en had ik het ook wel weer gehad. Hij liep met me mee naar de bushalte waar we veel te lang in de kou moesten wachten. Een beetje gekscherend stonden we elkaar warm te slaan en te wrijven over de armen. Ik twijfelde even of ik me misschien toch wel fysiek tot hem aangetrokken voelde. En toen zoende hij me opeens op de mond. Het was een lange, opdringerige en heel natte zoen met teveel tong. En het kwam nog niet eens door de belabberde techniek, maar volgens mij meer omdat het niet goed proefde, dat ik hem voorzichtig wegduwde.

Het schijnt dat vrouwen een zoen gebruiken om feromonen te onderzoeken die in het speeksel zitten. Een natte zoen zou dan juist iets positiefs moeten zijn zou je zeggen. Blijkbaar letten we ook op textuur, smaak, geur en weet ik al niet meer. In drie seconden weten we of de bij de tong horende persoon wel of niet geschikt voortplantingsmateriaal is. En Benny was dat dus duidelijk niet.

Uiteindelijk begreep ik dat ook wel. Ik bedoel, wie wil er nu kinderen met rubberen armen?